كوير است
دلم خشكيده از اين روزهاي گرم و سوزان، داغ و طولاني
نجاتم مي دهد شايد شبي ، شايد لبي ، من كه نمي دانم ،
نمي داني؟
عطش هي رفت وآمد مي كند درسينه ام با هر نفس هر آه
نميدانم سرابي راببينم يا كه نه
يا يك نفر همراه
كه با او درد ودل دارم
نمي دانم ، نمي داني؟
تمام عمر رفتم راه ، شايد كه
ببينم سرنوشتم را
شدم خسته
و برگشتم
كه ناگه ديدم و جا خوردم از ديدن:
فهميدم
كه من خود سرنوشتم را نوشتم با دو پايم روي اين شنها
وليكن باز مي پرسم
نجاتم مي دهد شايد شبي ، شايد لبي ، من كه نمي دانم ،
نمي داني؟
زندگي شايد يك خيابان درازست
كه هر روز زني با زنبيلي از ان مي گذرد
زندگي شايد
ريسماني است که مردي با ان
خود را از شاخه مي اويزد
زندگي شايد طفليست كه از مدرسه بر مي گردد
منبع:فروغ
من هی نشسته ام
تا به من کمک کنی
هی فکر می کنم
گریه می کنم..
گ ر ی ه
او هی برایم حرف می زند
هی حرف می زند
ح ر ف
من نمی فهمم
یعنی اینها کمکهای تو...!؟
نه...!
من که گفتم
اینها را نمی فهمم!
شب در چشمان من است به سیاهی چشمهایم نگاه کن...
روز در چشمان من است به سفیدی چشمهایم نگاه کن...
شب وروز در چشمان من است ،به چشمان من نگاه کن...
پلک اگر فرو بندم دو جهان در ظلمات فرو خواهد رفت!
حالا میتونی مطمئن شی که اگه اسم منو از اول کائنات بردارند جایزه ی نوبل میگیرد!به جان خودم به قول خودش!باور کن!پس...هی با توام بنده چرا به خدای خودت توهین میکنی؟از کجا میدونی عقده ایه؟ حسوده؟ عوضیه؟ نمی ترسی از غضبش؟ها؟
یکی از بندگانم (شکسپیر)میگوید:«برای لذت بردن کافیست اندکی احمق باشی.»
اه!عجب خدای بی شعوری، داره حرف بندشو گوش میده!تازه من که نمیخواستم لذت ببرم!عجب خدای بیکاری ، میاد وبلاگ بنده هاشو هک میکنه!اه اه حالم از این خدا بهم میخوره!!نه من نمیتونم خدا باشم!اصلا مگه امکان داره دو خدا وجود داشته باشه!اصلا مگه خدا وجود داره!؟اگه هم هست خدا که عقده ای نیست!حسود نیست!ها!درست میگم! پس من کیم!گمشده ای در زمان!؟
گز میکنم خیابان های بسته از بر را
میان مردمی که حدودا میخرند وحدودا میفروشند
در بازار بورس چشم ها وپیشانی ها...
و بخار پیشانیم حیرت هیچ کس را بر نمی انگیزد!
تندتر میجوم آدامسم را در گریز از ناگزیر انقراض
اندیشه...
تندتر میجوم تا دیگر هیچ گاه نیندیشم!...
نه به هیچ نه به گاه
در امتداد نگاه تو
لحظه های انتظار شکسته می شود
و بغض تنهایی من مغلوب وجود تو می شود
وقتی به عبورتو نگاه میکنم
و لحظه های بی پنجره
انگار باز بیست و چند روزه میشوم
شهامتم را مشت میکنم در دستانم باز
و باز باز باز
از تو غریبی میکنم
مشت من باز می شود
باز
باز
باز
راحت باش
صدا تنها صدای صفحه ای از تقویم بود
که به ستاره ای تهی سلامی دوباره داد
فقط سلامی بود
بی هم آغوشی
و بدون التذاذ لمسی از عاطفه حتی
راحت باش
ژرفای آسمان خانه ام همیشه ابری است
و تو
که تازه فهمیده ام
چقدر از آسمان ابری بدت می آید
از ترس سایه ها به آفتاب دیگر دروغ نمی گفتی
راحت باش
تنها صفحه ای از تقویم بود
نه
نه صدای قلب داوودی ها بود
نه التهاب بارانی مریم ها
فقط
و تنها فقط
صفحه ای بود...
آنکه دیوانه شد عاشق نبود
مست بود.
در حضور واژه های بی نفس
صدای تیک تیک ساعت را گوش کن
شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی
چه زود فراموش می شوم
انگار سالهاست که من مرده ام
اما هنوز ذهن زخمی ام
یاد تو را نشانه می رود
...
هرگز نگو که دوست داری...
اگر حقیقتا به آن اهمیت نمی دهی.....
درباره احساست سخن نگو...
اگر واقعا وجود ندارد.....
هرگز دستی را نگیر...
وقتی قصد شکستن قلبش را داری.....
هرگز نگو همیشه...
وقتی می دانی که جدا می شوی...
هرگز به چشمانی نگاه نکن...
وقتی قصد دروغ گفتن داری.....
هرگز سلامی نده...
وقتی که می دانی خداحافظی در پیش است.....
به کسی نگو تنها اوست...
وقتی در فکرت به دیگری فکر می کنی.....
..
زمستان
سرآغاز نگاه سرد تو بود
و شب بلورین من
معصومانه شکست
با حجم سنگ های غرورت
و عشق درد مشترك ميان ماست با همه
كسي كه شعر گفته يا كسي كه تار مي زند
آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس
تقصير از پروانه نيست ، اگر در راه عاشقي جان مي سپارد
گناه از شمع است كه بي رحمانه بالهايش
را به آتش مي كشد .
تقصير از گلبرگهاي لطيف شقايق نيست ، اگر در غم جدايي
از وطن
پرپر مي شوند
گناه از دستان بي انصافي است كه جدايي را براي او به
ارمغان مي آورند .
تقصير از پرستو ها نيست اگر بي آشيان و بي قرار رفتنند
گناه از سرماي بي رحمي است كه كوچ را به آنها تحميل مي كند .
تقصير ازماه نيست اگر هر شب شاهد صبورتنهايي هاست
گناه از چشماني است كه با سردي نگاهشان غم را به دلها
حواله ميكنند .
تقصير از معشوقه ها نيست اگر بي وفايي پيشه كرده اند
گناه از عاشقان است كه با صداقت بيگانه مانده اند .
تقصير از سوگند من نيست اگر به عشق وفادار مانده است
گناه از توست كه براي بي مهري هايت به دنبال بهانه اي .
تقصير از آبي پرچين و شكن محبت من نيست ، اگر بي خبر رفته ام
گناه از دل خاكستري پر نيرنگ توست كه تا ابد سنگي خواهد
ماند ./
صدای جیر جیرک ها به گوش می رسد
سکوت را نوازش می دهند
و جای خالی آدم های شب نشین را
با نگاهی معصومانه پر می کنند
